خانه تکانی

با سلام

قابل توجه نویسندگان محترم " گفتن آزاد "

دوستان و همراهان عزیز 

خلاصه اینکه در آغاز سومین سالگرد راه اندازی این مجال قصد خانه تکانی داریم ، لذا از کلیه دوستانی که امکان و یا علاقه ادامه همراهی را ندارند و یا دارند خواهشمندم تا روز 10م دی ماه به این جانب اطلاع دهند از همگی دوستان سپاسگزارم .

عدم توجه به قانون و یا در انتظار چراغ سبز

سلام

 

چند روز پیش هنگام عبور از عرض خیابانی در مجاورت چهار راه ، با چراغ قرمز عابر پیاده روبرو شدم.

در حین انتظار برای سبز شدن چراغ ، همشهریانی را دیدم که بدون توجه به چراغ قرمز نسبت به عبور از عرض خیابان اقدام می کردند . عبور آنها مرا به این فکر فرو برد که عملا وقتی در جایگاه اجرا و نظارت بر اجرای قانون ( اینجا قانون نحوه عبور از عرض خیابان ) قرار می گیریم ، چقدر در صحت اجرا و نظارت بر خودمان دقت داریم ؟

و واقعا چقدر راحت قانون را برای لحظه ای زودتر رسیدن ( شما بخوانید تمایلات شخصی ) نادیده گرفته و آنرا ضایع می کنیم .

اکنون اگر همین « ما » در جایگاه تصمیم گیری مهم تر و تعیین کننده تری قرار بگیریم چه انتظاری از ما می رود ؟ فکر می کنم عدم توجه به قانون و حقوق دیگران ( مثلا خودروهای در حال عبور ) بسیار منتظره باشد .

آنگاه انواع دلایل ریز و درشت مانند عجله داشتن ، دفع افسد با فاسد ، صلاح ... ، مصلحت ... ، نظر ... و غیره به راحتی نادیده گرفتن دیگران و حقوقشان را آسان می کند بدون آنکه یادمان باشدما همانی هستیم که در چهار راه آنگونه عمل می کنیم.

البته از حق نگذریم این روزها تعداد کسانی که به چراغ ها احترام می گذارند و منتظر چراغ سبز می مانند چقدر زیاد شده است .

مدت‌هاست دیگر گفتگویی برایم نمانده. حتی با خودم. دیگر حتی هر از چندی به مجال می‌آیم. مرا چه شده؟ دیگران را نمی‌دانم.

این شعر قیصر امروز در گوشم زنگ می‌زند. خواستم برای یادآوری خودم اینجا هم بنویسمش.

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم
ولى دل به پائیز نسپرده ایم

چو گلدان خالى لب پنجره
پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود، ما دیده ایم
اگر خون دل بود، ما خورده ایم

اگر دل دلیل است، آورده ایم
اگر داغ شرط است، ما برده ایم

اگر دشنه دشمنان، گردنیم
اگر خنجر دوستان، گرده ایم

گواهى بخواهید، اینک گواه
همین زخم هایى که نشمرده ایم!

دلى سر بلند و سرى سر به زیر
از این دست عمرى به سر برده ایم

قیصر امین‌پور

گفتگو هایی با خودم - 6

گفتم: سالی گذشت.

گفتم: تندتر از آنی بود که حسش کنی. درست مثل یک آمپول، اول و وسط و آخرش درد داشت، وسط هایش فکر می‌کنی هیچ وقت تمام نمی‌شود، اما همین که تمام شد دردش را فراموش می‌کنی.

گفتم: اما آمپول چند ثانیه‌ای بیشتر طول نمی‌کشد و تمام می‌شود. این بیشتر مثل یک سرم است. به دردش عادت می‌کنی. دیگر نمی‌فهمی که دردی داری،‌ قطره قطره مخدر درون شلنگ شفاف، در رگ هایت می‌رود و تو به قطره قطره‌اش نگاه می‌کنی. در خیالت متحیری که آن همه چیز چگونه در این رگ باریکت جاری خواهد شد. بیش از محل سوراخ دستت، نوک انگشتانت گزگز می‌کند. دردش را آنهایی که سرم زده‌اند می‌فهمند.

گفتم: اما سرم هم یک وقتی تمام می‌شود. این بیشتر مثل یک غده است. غده‌ای در درونت، دردی که آشنایت هست و "همه کرتن‌های دواچی" هم درمانی برایش ندارد. دردی که اگر روزی حسش نکنی دلت برایش تنگ می‌شود. سراغش را می‌گیری و گاهی تنها با کسی مثل فرهاد قسمتش می‌کنی. غده‌ای که گاهی در نوک انگشتانت است، گاهی در مغزت، گاهی در دلت و گاهی هم مثل الان در گلویت. غده ای که قرار نیست درمان بشود. باید با آن کنار بیایی و تحملش کنی، غده‌ای که  بزرگ نمی‌شود اما ازبین برو هم نیست. غده‌ای اندازه گردوهایی که از درخت خانه مادربزرگ می‌کندیم. غده‌ای اندازه پاک‌کن دورنگ کلاس اول دبستان. غده‌ای اندازه تیله‌های سبز و آبی شیشه‌ای. غده‌ای اندازه خرمالو‌های حیاط خانه...

گفتم: فکر درمانش هستی؟

گفتم: نه، فکر کنم به آن عادت کرده‌ام. دیگر برایم دردی ندارد. حسش می‌کنم و از این که هست خوشحالم. مثل یک اسکناس که ته جیبت یا توی کیفت نگه می‌داری تا روز مبادا خرجش کنی. اما هیچ گاه خرجش نمی‌کنی. از این که هست خوشحالی، به تو قدرت می‌دهد، گاهی آن را در می‌آوری، تای آن را باز می‌کنی و نگاهش می‌کنی و دوباره به سر جای اول برمی‌گردانی‌اش. و همیشه خوشحالی که آن را داری.

گفتم: کلاهی بچرخانی تو هم مثل دیگران فراموش می‌کنی که اصلاً همچنین اسکناسی داری.

گفتم: شما مرا نمی‌شناسید، من و فراموشی؟

Image is copyrighted to Peter Fitzpatrick

من شدیدا خودم را ساسنسور کردم

سلام عزیزان و همراهان دیشب به قصد نگارش سه عنوان را مشخص کردم و از نزدیکترین فردم جهت انتخاب کمک خواستم .

ایشان هم مختصرا هر سه عنوان را وتو کرد که باعث شد  عملا و از بیخ  خودم را سانسور کنم . اما عناوین بدون ترتیب اینها بودند :

1-     خائنین و خادمین به کشور و اسلام چه کسانی هستند و اساسا تعریف خیانت و خدمت چیست ؟

2-     چگونه یک " کوچکترین " به " یک من " تبدیل می شود ؟

3-     بسیاری معتقدند " جهان به سوی معنویت و معنویت گرایی می رود . " با فرض صحت این گزاره " ایران " با شرایط اکنون و کمی گذشته اش در کجای این حرکت قرار دارد ؟

همین

برای تمام اصلاح طلب‌ها

Mikis Theodorakis - State Of Siege

دوستی می‌گفت "دوره همه چیزهای بزرگ تمام شده". راست می‌گفت.

دیگر شاعر بزرگی نیست که از لرزیدن دلی بگوید، شاعران پیش پا افتاده زیاد هستند.

برای کارزار دیو سفید دیگر رستمی نیست.

دیگر مصدقی نیست تا برای آیندگان همتی بکند.

دیگر تختی‌ای نخواهد بود تا جوانمردی پیشه‌اش باشد.

و دیگر گل سرخی‌ای نیست تا در دادگاه، یک تنه و تا آخرین لحظه دست از مبارزه برندارد.

گفتگو هایی با خودم - 5

عشق کور است.

وقتی عاشق می‌شوی کور خواهی شد. دیگر نمی‌بینی معشوقت چیست، چه می‌اندیشد و چه می‌خواهد تنها خود خواهی‌ات تو را بدان ورطه می‌کشد که او را بخواهی. برخی این رخوت ترسناک بی‌خیال و بی تفکر را دوست دارند و تنها برای همین خلصه عجیب است که تن به عشق می‌دهند اما برخی کمی چاشنی عقل را با این افیون دلپذیر می‌آمیزند و لرزیدن دلشان با دانسته‌ها و تجربیات شان هم‌آوا می‌کنند.

تجربه به من نشان داده که مردم ما عاشق پیشه‌ترین مردم دنیا هستند. در پنج سالگی عاشق می‌شوند، در هشت سالگی دل می‌بازند، در چهارده سالگی مفتون هستند و در بیست سالگی شیدا. بزرگ‌تر که شدند عاشق‌پیشگی‌شان رنگ عوض می‌کند. یکی عاشق قدرت می‌شود، یکی پول می‌پرستد و دیگری دلباخته عنوان و مقام و منزلت. اما همه گی در عشق کورشان تا آنجا زیاده روی می‌کنند که دیگر آنچه که باید باشند نیستند. مسخ می‌شوند، نابود می‌شوند و هیچ گاه به آنچه که شایسته آن هستند نمی‌رسند.

بهترین‌شان در دام عشق سیاسی می‌افتند. عاشق سبک و سیاق و مسلکی، یا رهبری می‌شوند و بدون لحظه ای فکر به آن دل می‌سپارند. حال این فرد بارها و بارها مواضع خودش را اعلام می‌کند اما این عاشقان سینه چاک در وی آن چیزی را می‌بینند که خود می‌خواهند. آن چیزی را از سخنرانی می‌شنوند که در آرزوی شنیدنش هستند. هیچ گاه هم از این عاشقی درسی نمی‌آموزند. اگر این شاخه سیاسی با شکست مواجه شد کس دیگری را پیدا می‌کنند و باز هم عشق کورشان را خالصانه نثار می‌کنند.

و ما همچنان دوره می‌کنیم شب را و روز را، هنوز را...

به مناسبت پنجمین سالگرد سفر حسین پناهی

بهترین شعر دنیا

  

آب آب

بابا آب بابا آب
آی باکلا آی بی کلا
دیونه کیه عاقل کیه
جونور کامل کیه
وایسته نیاربه عزتت خمارم
حوصله هیچ کسیو ندارم
کفر نمی گم سوال دارم
یه تریلی محال دارم
تازه داره حالیم میشه چیکارم
می چرخمو می چرخونم سیارم
تازه دیدم حرف حسابت منم
طلای نابت منم
تازه دیدم که دل دارم بستمش
راه دیدم نرفته بود رفتمش
جونه نشکفته رو رستمش
ویروس که بود حالیش نبود هستمش
جواب زنده بودنم مرگ نبود جون شما بود؟
مردن من مردن یک برگ نبود توروبه خدا بود؟
اون همه افسانه وافسون ولش؟
این دل پرخون ولش
دلهره گم کردن گدار مارون ولش؟
تماشای پرنده ها بالای کارون ولش؟
خیابونا،سوت زدنا،شبشبه بارون ولش؟
دیونه کیه عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟
گفتی بیا زندگی خیلی زیباست دویدم
چشم برام فرستادی تا ببینم که دیدم
پرسیدم این آتش بازی تو آسمون معناش چیه؟
کنار این جوب رون معناش چیه؟
این همه راز،این همه رمز
این همه سرواسرار معماست
آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟ نه والا
ماتو پریشونم کنی که چی بشه ؟ نه به الله
پریشونت نبودم؟
من حیرونت نبودم؟
تازه داشم می فهمیدم که فهم من چقدر کمه
اتم تو دنیای خودش حریف صدتا رستمه
گفتی ببند چشماتو وقت رفتنه
انجیر میخواد دنیا بیاد آهن و فسفرش کمه
چشمای من آهن زنجیر شدن
حلقه ای از حلقه زنجیر شدن
عمو زنجیر باف زنجیرتو بنازم
چشم منو انجیرتو بنازم
دیونه کیه عاقل کیه؟
جونور کامل کیه؟

اگر امام بود چه می گفت

با سلام

پس از برگزاری انتخابات بعضی از دوستان می پرسیدند که " اگر امام خمینی در چنین روزهایی بودند چه می کردند و چه می گفتند ؟ "

اکنون که بالغ بر یک ماه از انتخابات گذشته و هیجان های مربوطه فروکش کرده است تصمیم گرفتم یکی از سخنرانی های امام خمینی را که در دقیقا ۳۰ سال پیش ایراد شده است ، به صورت تکست و صوت و بدون کوچکترین حذف و اضافه ای جهت اطلاع دوستان علاقمند در مجال خودمان قراردهم امیدوارم به درد دوستان بخورد . این سخنرانی در جلد نهم کتاب " صحیفه امام " چاپ شده است .

متن سخنرانی:

"

سخنرانى [در جمع مردم (تأسيس حزب مستضعفين و هشدار به گروهكها)].

زمان: 26 مرداد 1358/23 رمضان 1399 مكان: قم.

موضوع: ضرورت تأسيس حزب مستضعفين- هشدار به احزاب و گروههاى فاسد و توطئه‏گر.

مناسبت: روز قدس.

حضار: ملت مسلمان ايران.

بسم اللَّه الرحمن الرحيم.

آرزوى تأسيس «حزب مستضعفين».

من از ملتها و دولتهايى كه در اين نداى اسلامى با ما موافقت كردند و لبيك به نداى اسلام دادند تشكر مى‏كنم؛ و سلامت و تأييد همه را از خداوند تعالى خواستارم ..

روز قدس يك روز اسلامى است، و يك بسيج عمومى اسلامى بود. و من اميدوارم كه اين امر مقدمه باشد از براى يك «حزب مستضعفين» در تمام دنيا. و من اميدوارم كه يك حزب به اسم «حزب مستضعفين» در تمام دنيا به وجود بيايد، و همه مستضعفين با هم در اين حزب شركت كنند، و مشكلاتى كه سر راه مستضعفين است از ميان بردارند، و قيام در مقابل مستكبرين و چپاولگران شرق و غرب كنند و ديگر اجازه ندهند كه مستكبرين بر مستضعفين عالَم ظلم كنند، و نداى اسلام را و وعده اسلام را- كه حكومت مستضعفين بر مستكبرين است و «وراثت ارض» براى مستضعفين است- متحقق كنند. تاكنون مستضعفين متفرق بودند، و با تفرقه، كارى انجام نمى‏گيرد. اكنون كه نمونه‏اى از پيوند مستضعفين در بلاد مسلمين تحقق پيدا كرد، اين نمونه بايد به يك سطح وسيعترى، در تمام قشرهاى انسانهاى تاريخ، تحقق پيدا كند به اسم «حزب مستضعفين»، كه همان «حزب اللَّه» است و موافق اراده خداى تبارك و تعالى است كه مستضعفين، وارث ارض.بايد بشوند. ما از جميع مستضعفين عالَم دعوت مى‏كنيم كه با هم در «حزب مستضعفين» وارد بشوند، و مشكلات خودشان را با دست جمع و اراده مصمم عمومى رفع كنند؛ و هر مسئله‏اى كه در هر جا و در هر ملتى پيش مى‏آيد به وسيله «حزب مستضعفين» رفع بشود ..

من بايد با كمال تأسف عرض كنم كه يك اشتباه دولتها و ملتهاى اسلام، و خصوصاً دولتها و ملتهاى عرب كردند؛ و يك اشتباه هم در ايران ما كرديم. اشتباهى كه همه مسلمين، خصوصاً ملتها و دولتهاى عرب كردند اين بود كه مهلت دادند كه اسرائيل و اغراض شخصيه دولتها مانع شد از اينكه صداى اسرائيل را در همان اول خفه كنند و نگذارند قدرت پيدا بكند. و مع الأسف به نصيحتهاى ما كه در طول بيست سال يا قدرى كمتر فرياد زديم و آنها را دعوت كرديم به اتحاد بر ضد اسرائيل، اغراض مانع شد از اينكه اجابت كنند. مهلت دادند تا اينكه مطلب به اينجا رسيد كه الآن دست تعدى او دراز شده است، و جنوب لبنان را به آتش مى‏كشد و فلسطين را مى‏خواهد عقب بزند، و ما گفته ايم مكرر كه اسرائيل- اين جرثومه فساد- اكتفا به قدس، اكتفا به بيت المقدس، نخواهد كرد. و اگر مهلت داده شود، تمام دوَل اسلامى در معرض خطر است. اشتباه سابق بايد جبران بشود به اتحاد مسلمين و تشكيل «حزب مستضعفين» بر ضد مستكبرين- كه در رأس آنها امريكاى جانى است، و نوكر بسيار فاسد او كه اسرائيل است. اين اشتباه دوَل اسلامى و اعراب خصوصاً بود و بايد جبران كنند اين اشتباه را، و در پيشگاه خداى تبارك و تعالى توبه كنند و اما اشتباهى كه ما كرديم اين بود كه به طور انقلابى عمل نكرديم و مهلت داديم به اين قشرهاى فاسد، و دولت انقلابى و ارتش انقلابى و پاسداران انقلابى، هيچ يك از اينها عمل انقلابى نكردند و انقلابى نبودند. اگر ما از اول كه رژيم فاسد را شكستيم و اين‏سد بسيار فاسد را خراب كرديم، به طور انقلابى عمل كرده بوديم، قلم تمام مطبوعات را شكسته بوديم و تمام مجلات فاسد و مطبوعات فاسد را تعطيل كرده بوديم، و رؤساى آنها را به محاكمه كشيده بوديم و حزبهاى فاسد را ممنوع اعلام كرده بوديم، و رؤساى آنها را به سزاى خودشان رسانده بوديم، و چوبه‏هاى دار را در ميدانهاى بزرگ برپا كرده بوديم و مفسدين و فاسدين را درو كرده بوديم، اين زحمتها پيش نمى‏آمد. من از پيشگاه خداى متعال و از پيشگاه ملت عزيز، عذر مى‏خواهم، خطاى خودمان را عذر مى خواهم. ما مردم انقلابى نبوديم، دولت ما انقلابى نيست، ارتش ما انقلابى نيست، ژاندارمرى ما انقلابى نيست، شهربانى ما انقلابى نيست، پاسداران ما هم انقلابى نيستند؛ من هم انقلابى نيستم. اگر ما انقلابى بوديم، اجازه نمى‏داديم اينها اظهار وجود كنند. تمام احزاب را ممنوع اعلام مى‏كرديم. تمام جبهه‏ها را ممنوع اعلام مى‏كرديم. يك حزب، و آن «حزب اللَّه»، حزب مستضعفين و من توبه مى‏كنم از اين اشتباهى كه كردم، و من اعلام مى‏كنم به اين قشرهاى فاسد در سرتاسر ايران كه اگر سرجاى خودشان ننشينند، ما به طور انقلابى با آنها عمل مى‏كنيم. مولاى ما، اميرالمؤمنين- سلام اللَّه عليه- آن مرد نمونه عالَم، آن انسان به تمام معنا انسان، آنكه در عبادت آنطور بود و در زهد و تقوا آنطور و در رَحم و مروت آنطور و با مستضعفين آنطور بود، با مستكبرين و با كسانى كه توطئه مى‏كنند شمشير را [مى‏كشيد و] مى‏كشت. هفتصد نفر را در يك روز- چنانچه نقل مى‏كنند- از يهود بنى قُرَيْضَه- كه نظير اسرائيل بود و اينها از نسل آنها شايد باشند- از دم شمشير گذراند! خداى تبارك و تعالى در موضع عفو و رحمتْ رحيم است. و در موضع انتقام، انتقامجو. امام مسلمين هم اينطور بود، در موقع رحمت، رحمت؛ و در موقع انتقام، انتقام. ما نمى‏ترسيم از اينكه در روزنامه‏هاى سابق، در روزنامه‏هاى خارج از ايران، براى ما چيزى بنويسند. ما نمى خواهيم وجاهت در ايران، در ...، در خارج كشور پيدا بكنيم. ما مى‏خواهيم به امرخدا عمل كنيم، و خواهيم كرد .. أَشِدَّاءُ عَلَى الكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ. اين توطئه گرها در صف كفار واقع هستند. اين توطئه گرها در كردستان و غير آن در صف كفار هستند، با آنها بايد با شدت رفتار كرد. دولت با شدت رفتار كند، ژاندارمرى با شدت رفتار كند؛ ارتش با شدت رفتار كند. اگر با شدت رفتار نكنند، ما با آنها با شدت رفتار مى‏كنيم. ما با خود همينها، با خود همينها كه مسامحه بكنند، اگر مسامحه بكنند، با شدت رفتار مى‏كنيم. مسامحه حدودى دارد، جلب وجاهت حدودى دارد. مصالح مسلمين را نمى‏گذارند به اين امور از بين برود. دادستان انقلاب موظف است مجلاتى كه بر ضد مسير ملت است و توطئه‏گر است تمام را توقيف كند، و نويسندگان آنها را دعوت كند به دادگاه و محاكمه كند. موظف است كسانى كه توطئه مى‏كنند و اسم «حزب» روى خودشان مى‏گذارند، رؤساى آنها را بخواهد و آنها را محاكمه كند. ما باز تا چندى مهلت مى‏دهيم به اين قشرهاى فاسد؛ و اين اعلام آخر است و اگر چنانچه در كار خودشان تعديل نكنند و به ملت برنگردند و دست از توطئه‏ها برندارند، خدا مى‏داند انقلابى عمل مى‏كنم. مى‏آيم تهران و رؤسايى كه مسامحه مى‏كنند با آنها انقلابى عمل مى‏كنم. قشرهايى از ارتش كه اطاعت از بالاترها نمى‏كنند و امر آنها را اطاعت نمى‏كنند بايد بدانند كه من با آنها اگر آمدم، انقلابى عمل مى‏كنم. عذرها را كنار بگذاريد! برويد فاسدها را سركوب كنيد، برويد توطئه گرها را سركوبى كنيد؛ مسامحه نكنيد! دولت مسامحه نكند، ارتش مسامحه نكند، ژاندارمرى مسامحه نكند؛ پاسداران مسامحه نكنند .

من باز از همه قشرهاى ملت، از همه روشنفكران، از همه احزاب، از همه دستجات و گروهها- گروهها كه مع الأسف تاكنون شايد دويست گروه پيدا شده باشد!- تقاضا مى‏كنم كه مسيرتان، مسير ملت و مسير اسلام باشد، به ملت بپيونديد؛ صلاح شما در اين است كه به ملت بپيونديد. اگر خداى نخواسته اين نهضت عقب بزند، شماها هم فداى غلطكاريهاى خودتان خواهيد شد. لكن نهضت ما عقب نخواهد زد و نهضت ما به پيش مى رود، و بايد ساير ملتها از نهضت ما عبرت بگيرند؛ و حكومتها از حكومت سابق ما و از وضعى كه براى او پيش آمد، عبرت بگيرند ..

ملت افغانستان از ايران عبرت بگيرد، و اين فاسدها را- كه مردم را به خون و خاك مى كِشند- به سر جاى خودشان بنشانند. ارتش افغانستان به ملت بپيوندد. حكم اسلام است. ادارات دولتى افغانستان همان طورى كه ادارات ما به ملت پيوستند به ملت بپيوندند؛ ژاندارمرى آنجا به ملت بپيوندد و اين فاسد  را بيرون كند. ما اميدواريم كه با وحدت كلمه مسلمين مسائل اسلام، مسائل فلسطين، مسائل افغانستان، حل بشود ..

من از خداى تبارك و تعالى سلامت و توفيق مسلمين را خواستارم. و از خداى تبارك و تعالى خواهانم كه مستضعفين را بر مستكبرين غلبه بدهد و زمين را به آنها به ارث عنايت فرمايد ..

- والسلام عليكم و رحمة اللَّه.

"

برای دانلود اینجا را کلیک کنید .

و اینجا بشنوید :

 

 از طولانی شدن مطلب پوزش می طلبم .

گفتگو هایی با خودم - 4

دلم باز تنگ روز هایی است که هیچ وقت نداشته‌ایم.  دلم باز تنگ جمعه شب هاست و در آرزوی عمق چشمه زلالی هستم. دلم می‌خواهد کسی  بهار را برایم تعریف کند. تمام شکوفه‌ها را برایم بگوید. اما چند روزی است گلرویی در گوشم می‌گوید:

حالا دیگه‌ رو دیوار چیزی‌ نمونده‌ باقی‌ ،
جز آگهی‌ِ مرگ‌ِ هم‌کوچه‌های‌ یاغی‌ !
هم کوچه های یاغی !
هم کوچه های یاغی !
چیزی نمونده باقی !
چیزی نمونده باقی